Κυριακή, 7 Ιουνίου 2015

Μ.Βαμβουνάκη - Τρόμος και πόθος μοναξιάς

"Όλες οι δυστυχίες του ανθρώπου απορρέουν απ' την ανικανότητά του να καθίσει σ' ένα δωμάτιο μόνος και σιωπηλός." Πασκάλ. Στους καιρούς μας, η μοναξιά θεωρείται απειλή, ήττα. Στο όνομα τούτου του τρόμου, αποφασίζονται και οι βαρύτεροι συμβιβασμοί. Συμβιβασμοί στη συντροφιά, στη δουλειά, στους φίλους, στις ιδεολογίες, στο γάμο.
Υπάρχουν άνθρωποι που προτιμούν να κοιμούνται με τον εχθρό τους, να μοιράζονται την κάθε μέρα τους με κάποιον που περιφρονούν, που τους μειώνει, τους αποδιοργανώνει το χαρακτήρα, παρά να ζήσουν, έστω και για ένα διάστημα, μόνοι.
Λέγεται ότι «φόβος μοναξιάς είναι φόβος εαυτού» ίσως και γι' αυτό είναι τόσο ισχυρός, ολοκληρωτικός φόβος. Όταν ο ίδιος ο εαυτός μας, μας είναι άγνωστος, απωθημένος, παραποιημένος και ξένος, τον αποφεύγουμε.
Υπάρχουν άνθρωποι που μπορείς να ζεις μέσα τους χωρίς να ζεις μαζί τους. Όπως και άνθρωποι που ενώ ζεις μαζί τους είναι αδύνατον να ζεις μέσα τους, έγραφε ο Γκαίτε.
Με άλλα λόγια, μέσα σε πολυμελή οικογένεια, μέσα σε φασαριόζικη παρέα που γλεντοκοπά, μέσα σε μια ομάδα που εκδράμει, η εσωτερική μοναξιά, η αληθινή γνήσια μοναξιά ενός μέλους μπορεί να φτάνει στην απελπισία. Δεν είναι όλοι γεννημένοι για να παντρευτούν, δεν είναι όλοι γεννημένοι για να γεννούν παιδιά. Κοινωνικός δεν είναι ο κοσμικός. Κοινωνικός είναι ο άνθρωπος που μπορεί να συμπαθήσει τον άλλο. Να τον ακούσει με βαθιά προσοχή, να του ανοίξει την καρδιά του. Την κοινωνικότητα την ορίζει η ικανότητα της συμπάθειας και της αλληλοκατανόησης, ενώ την κοσμικότητα η σωματική συνύπαρξη για κάποιου είδους υλική συνεργασία: για να φωτογραφηθούμε, για παράδειγμα, σε κάποιο κοσμικό περιοδικό ή για να ανταλλάσσουμε επισκέψεις με σκοπό να παραμείνουμε σε ένα επίπεδο μελών καλής οικονομικής τάξεως κ.λπ.
«Αν και έχω χρόνια να σε δω, δεν έλειψες ποτέ από τη ζωή μου», έγραψε κάποιος σε παλιό του δάσκαλο.
Αυτές όμως είναι εμπειρίες που μόνο οι θαρραλέοι της μοναξιάς μπορούν να χαρούν. Γιατί η μοναξιά σου ασκεί το κουράγιο, σου εκλεπτύνει τη διαίσθηση, σου στερεώνει την αυτάρκεια και τη σεμνότητα που καταλήγει να επιλέγει κάθε σοβαρός άνθρωπος. Γιατί η μοναξιά είναι το σχολειό της αυτογνωσίας. Και όπως λέει ο Λάο-Τσε: «Αν όλο τον κόσμο γνωρίσεις, γνώρισες πολλά. Αν γνωρίσεις τον εαυτό σου, τα έμαθες όλα».
Προσέξτε ότι οι μοναχικοί άνθρωποι έχουν βλέμμα βαθύ, ικανό να περιπλανηθεί συγκεκριμένο μέσα στον βαθύ τους εαυτό και μέσα στον βαθύ άλλον που κοιτάζουν. Δείχνουν να γνωρίζουν κάτι παραπάνω απ' όλους όσοι ολημερίς τρέχουν κι ανακατώνονται σε ατελείωτες απασχολήσεις, φλυαρίες και παρέες.
Οι άνθρωποι που δεν αντέχουν τη μοναξιά, είναι εκείνοι που κάνουν τις χειρότερες σχέσεις. Με τους φίλους, με τα παιδιά τους, και κυρίως με τον ερωτικό τους σύντροφο. Αντιθέτως, εκείνοι που τα έχουν βρει με την ψυχή τους, καταφέρνουν τους πιο πλούσιους δεσμούς. Αγαπούν και είναι σε θέση να νοιάζονται.
Κάποιος ρώτησε ένα σοφό γέρο: «Μα γιατί δεν μπορώ τελικά να κρατήσω ένα φίλο κοντά μου, αφού το θέλω τόσο πολύ;» Και ο σοφός του απάντησε: «Ακριβώς επειδή το θες πάρα πολύ». Η λαχτάρα για σχέση φαρμακώνεται από τη λαχτάρα για ταύτιση, για εξάρτηση, για προβολές, για ρούφηγμα, για χρήση εντέλει. Με τέτοιες ανάγκες για στόχους, δε συνδέεσαι. Συνεργάζεσαι μόνο για να ανταλλάσσεις αρρώστιες, παθογόνους ερεθισμούς και προφάσεις. Για να αποφεύγεις την πραγματικότητά σου που τρέμεις. Τέτοιες διαθέσεις σύντομα γίνονται αντιληπτές και κάνουν τον άλλον να ασφυκτιά και να απομακρύνεται.

Απόσπασμα από το βιβλίο «Ο παλιάτσος και η Άνιμα» της Μάρως Βαμβουνάκη – εκδ. ΨΥΧΟΓΙΟΣ

Κυριακή, 15 Φεβρουαρίου 2015

Μίλερ: Αλήθεια και «ενηλικίωση» Όχι στα απωθημένα, συνεχίστε μπροστά!



Ένα κείμενο για την ενηλικίωση από την Άλις Μίλερ DOC TV 12.02.2015
 "Η ζωή του καθενός είναι γεμάτη από ψευδαισθήσεις, ίσως επειδή η αλήθεια συχνά μας φαίνεται αβάσταχτη. Κι όμως, η αλήθεια είναι τόσο αναγκαία, που η άγνοιά της έχει υψηλό κόστος, το οποίο μπορεί να εμφανιστεί με τη μορφή σοβαρών ασθενειών. Χρειάζεται λοιπόν να προσπαθήσουμε, ακολουθώντας μια μακροχρόνια διαδικασία, να ανακαλύψουμε τη δική μας προσωπική αλήθεια, μια αλήθεια που μπορεί να μας προκαλέσει πόνο πριν μας προσφέρει μια νέα αίσθηση ελευθερίας. Αν, αντίθετα, επιλέξουμε να αρκεστούμε σε μια διανοητική γνώση, θα παραμείνουμε στη σφαίρα των ψευδαισθήσεων και της εξαπάτησης του εαυτού μας. Δεν μπορούμε να σβήσουμε τις ζημιές που έγιναν μέσα μας κατά την παιδική μας ηλικία, αφού δεν μπορούμε να αλλάξουμε ούτε στο παραμικρό το παρελθόν μας. Μπορούμε όμως να αλλάξουμε και να αναδιοργανώσουμε τον εαυτό μας και έτσι να ξανακερδίσουμε τη χαμένη μας ενότητα, αν αποφασίσουμε να κοιτάξουμε από πολύ κοντά και να συνειδητοποιήσουμε τη γνώση που έχουμε αποθηκεύσει στο σώμα μας γι' αυτά που έγιναν στο παρελθόν. Αυτός ο δρόμος σίγουρα δεν είναι εύκολος, σε πολλές περιπτώσεις όμως είναι ο μόνος τρόπος για να μπορέσουμε επιτέλους να αφήσουμε πίσω μας την αόρατη και απάνθρωπη φυλακή της παιδικής μας ηλικίας. Μόνο έτσι μπορούμε να μετατρέψουμε τον εαυτό μας από το ανίδεο θύμα που ήταν στο παρελθόν σε υπεύθυνο άτομο, που γνωρίζει τη δική του ιστορία και μπορεί να ζήσει μαζί της. Οι περισσότεροι άνθρωποι όμως κάνουν ακριβώς το αντίθετο. Δεν θέλουν να γνωρίζουν τίποτα από την προσωπική τους ιστορία και έτσι δεν συνειδητοποιούν ότι, στην ουσία, η ιστορία τους τους καθορίζει συνεχώς στο παρόν. Συνεχίζουν να ζουν μέσα στην απωθημένη και ανεπίλυτη κατάσταση που παγιώθηκε στην παιδική τους ηλικία. Δεν συνειδητοποιούν ότι φοβούνται και αποφεύγουν κινδύνους οι οποίοι, παρ’ όλο που κάποτε ήταν πραγματικοί, εδώ και πολύ καιρό έχουν πάψει να είναι. Καθοδηγούνται από ασυνείδητες αναμνήσεις και απωθημένα συναισθήματα και ανάγκες, τα οποία, όσο παραμένουν ασυνείδητα και αξεδιάλυτα, συχνά καθορίζουν, με σχεδόν διαστροφικό τρόπο, καθετί που κάνουν ή δεν κάνουν"

 Απόσπασμα από το βιβλίο της Άλις Μίλερ, Οι Φυλακές της Παιδικής μας Ηλικίας ή το Τραύμα του Προικισμένου Παιδιού, εκδόσεις Ροές. Η Άλις Μίλερ (2 Ιανουαρίου 1923-14 Απριλίου 2010) ήταν Ελβετίδα ψυχολόγος και συγγραφέας. Το βιβλίο της το Τραύμα του Προικισμένου Παιδιού έγινε μπεστ σέλερ με την αγγλική του έκδοση το 1981. Οι απόψεις της σχετικά με τις συνέπειες της κακοποίησης των παιδιών είχαν ιδιαίτερη επιρροή. Στα βιβλία της αναλύει εκτενώς το μοντέλο τραύματος της παιδικής ηλικίας που ακολουθεί τον άνθρωπο μέχρι την ενήλικη ζωή του, αλλά και τις δηλητηριώδεις παιδαγωγικές μεθόδους. Πηγή: Υψιπέτεια [Πηγή: www.doctv.gr]

Τρίτη, 28 Οκτωβρίου 2014

Βαρεθείτε....κάνει καλό!!

Πόσο συχνά νιώθετε ότι βαριέστε και αμέσως βιάζεστε να γεμίσετε το κενό με το να ελέγχετε το facebook ή το twitter; Πόσο συχνά δεν κάνετε τίποτα και νιώθετε γι’ αυτό ενοχές αφού η απραξία είναι αντίθετη με την κουλτούρα της παραγωγικότητας;
Ενάμισι αιώνα πριν ο Kierkegaard διαπίστωσε πως η τάση να δραπετεύουμε από το παρόν με το να κρατάμε διαρκώς τον εαυτό μας απασχολημένο είναι η μεγαλύτερη πηγή δυστυχίας. Παρόλα αυτά η ανία και η επακόλουθη συχνά απραξία θεωρούνται αντίθετα της δημιουργικότητας.
Η αλήθεια όμως είναι, ευτυχώς, διαφορετική! Στην ανία και την απραξία ενεργοποιείται το ασυνείδητο κομμάτι του ψυχισμού: οι φαντασιώσεις, οι επιθυμίες, τα συναισθήματα. Έτσι το άτομο έρχεται πιο κοντά σε αυτό που πραγματικά είναι και απομακρύνεται από τον «ψευδή εαυτό» (Winnicott) που έχει κατασκευάσει. Γίνεται πιο δημιουργικό, πιο ικανό να περιέξει τις πιο δύσκολες πλευρές του αφού δεν προσπαθεί να τις ξορκίσει με το να είναι διαρκώς απασχολημένο.
Η ικανότητα λοιπόν να μπορεί κανείς να βαρεθεί και να μην κάνει τίποτα είναι απαραίτητη για μια πλήρη ζωή!

Τρίτη, 10 Ιουνίου 2014

Πώς αντιμετωπίζουν οι διάφοροι πολιτισμοί τα συμπτώματα του στρες


Οι γυναίκες της Κίνας απολαμβάνουν να χαλαρώνουν με το να βυθίζουν τα πόδια τους σε ζεστό νερό, προτού αποσυρθούν για τον βραδινό τους ύπνο.

Από την Ελένη Ταρναρά, Υπεύθυνη Προγράμματος FIGHTSTRESS

ΦΙΝΛΑΝΔΙΑ: ΙΔΡΩΝΟΝΤΑΣ ΣΤΟΝ ΑΤΜΟ!
Στην Φινλανδία είναι ιδιαίτερα διαδεδομένη η χρήση της σάουνας (ειδικά διαμορφωμένα σπιτάκια με ζεστές ή ξηρές θερμοκρασίες) ως μια τεχνική αποσυμφόρησης.  Συνήθως άτομα του ιδίου φύλλου κάθονται παρέα και χαλαρώνουν σε δωμάτια με θερμοκρασίες 70-100 βαθμών Κελσίου. Ζεστές πέτρες περιχύνονται με νερό και αυτές παράγουν τον ζεστό ατμό που θα χαλαρώσει όλους τους μύες του σώματος.
ΔΑΝΙΑ: «ΥΓΙΑΙΝΟΝΤΑΣ» ΜΕ ΦΙΛΟΥΣ
Οι Δανοί ακολουθούν ένα πολύ έξυπνο χαλαρωτικό τρικ. Οργανώνουν δείπνα τελευταίας στιγμής με φίλους τις καθημερινές εργάσιμες μέρες. Αυτά τα ονομάζουν Hygge ή Cozy. Το να περνάει κανείς παρέα με φίλους βοηθάει στην έκκριση της οξυτοκίνης, ενός νευροδιαβιβαστή που απαλύνει το σύστημα του στρες.
ΙΑΠΩΝΙΑ: ΞΥΠΟΛΥΤΟΙ ΣΤΗΝ ΕΡΓΑΣΙΑ
Στην Ιαπωνία, μία βασική μέθοδος χαλάρωσης είναι η αφαίρεση των υποδημάτων στον εργασιακό χώρο. Αυτά αντικαθίστανται από άνετες παντόφλες, έτσι ώστε  τα άτομα να είναι όσο πιο άνετα μπορούν και να αποδίδουν καλύτερα στην εργασία τους. Στις γυναίκες, συγκεκριμένα, αυτό οφελεί στην αποφυγή των αστραγαλικών κραμπών.
ΓΑΛΛΙΑ: ΤΟ ΤΕΛΕΤΟΥΡΓΙΚΟ
Οι Γάλλοι ακολουθούν την τακτική “μικρό απεριτίφ (petit aperitif)”, ένα τελετουργικό όπου οι άνθρωποι απολαμβάνουν ένα ποτήρι κρασί με κάσιους ή ελιές. Αυτό το τελετουργικό ακολουθεί την αρχή του να ξεκλέψει κανείς λίγο χρόνο κατά τη διάρκεια μιας έντονης ημέρας και να ξεκουράσει τις σκέψεις του, ούτως ώστε να είναι πιο ξεκούραστος και ανανανεωμένος να υποδεχθεί τις προκλήσεις της επόμενης ημέρας!
ΚΙΝΑ: ΠΟΛΥΤΙΜΑ ΠΟΔΙΑ
Οι γυναίκες της Κίνας απολαμβάνουν να χαλαρώνουν με το να βυθίζουν τα πόδια τους σε ζεστό νερό, προτού αποσυρθούν για τον βραδινό τους ύπνο. Αυτή η μέθοδος χαλάρωσης ονομάζεται “zu yu”. Zu σημαίνει πολύτιμος και Υu σημαίνει πόδια. Η πρακτική του μασάζ ποδιών επίσης αποτελεί μια παραδοσιακή μέθοδο αποσυμφόρησης.
ΙΝΔΙΑ: ΜΑΣΑΖ ΩΜΩΝ
Το μασάζ του κεφαλιού και των ώμων βοηθάει στην αντιμετώπιση των ημικρανιών.  Για να μειώσουμε το στρες, ο Galon προτείνει:
  • To  «ινιακό τρίψιμο». Χρησιμοποιείστε και τα δύο χέρια σας και τοποθετήστε τα τρία σας δάκτυλα του κάθε χεριού πίσω από το κεφάλι σας, στην περιοχή όπου ενώνεται ο λαιμός με το κεφάλι, πίσω από την περιοχή των αυτιών.
Στη συνέχεια, με λυγισμένους τους αγκώνες, απομακρύνετε τα δάχτυλα το ένα από το άλλο και μετά ενώστε τα πάλι, τρίβοντας κατ ‘αυτό τον τρόπο την βάση του κρανίου σας.
Επαναλάβετε τη διαδικασία για περίπου 30 δευτερόλεπτα, εκπνέοντας στο τέλος.
ΙΡΛΑΝΔΙΑ: ΕΞΩΤΕΡΙΚΕΣ ΑΝΑΖΗΤΗΣΕΙΣ
Η γυμναστική,  θεωρείτο ανέκαθεν ένας από τους σημαντικότερους τρόπους για να ανακουφιστεί κάποιος από τα συμπτώματα του στρες.  Οι Ιρλανδοί, τα κρύα απογεύματα, βρίσκουν την ευκαιρία να περπατάνε έξω μαζί με φίλους και την υπόλοιπη οικογένεια. Αυτό, όχι μόνο μειώνει το στρες, αλλά έχει ανακαλυφθεί επιστημονικά ότι βοηθάει στην έκκριση ορμονών που βοηθούν την ευελιξία των γνωστικών λειτουργιών. Με αυτό τον τρόπο, το άτομο αναπτύσσει πιο παραγωγικούς μηχανισμούς αντιμετώπισης στρεσογόνων καταστάσεων.

Βιβλιογραφία:
Laungani, P. (1993), Cultural differences in stress and its management. Stress Med., 9: 37–43. doi: 10.1002/smi.2460090108

Πηγή:  http://psychografimata.com/19843/pos-antimetopizoun-i-diafori-politismi-ta-simptomata-tou-stres/?utm_source=dlvr.it&utm_medium=facebook

Σάββατο, 5 Απριλίου 2014

Όλοι «σκαντζόχοιροι» δεν είμαστε?



«Μια ομάδα σκαντζόχοιρων τριγυρίζει μια κρύα μέρα. Για να προστατευτούν από το κρύο μετακινούνται κοντά ο ένας στον άλλον. Καθώς είναι αρκετά κοντά για να κουλουριαστούν, αρχίζουν, παρόλα αυτά, να σπρώχνονται με τα αγκάθια τους. Για να σταματήσουν τον πόνο, χωρίζονται, χάνουν το πλεονέκτημα της εγγύτητας και ξαναρχίζουν να τρέμουν από το κρύο. Αυτό τους κάνει να ξαναψάξουν ο ένας για τον άλλον και ο κύκλος επαναλαμβάνεται καθώς προσπαθούν να βρουν μια βολική απόσταση ανάμεσα στο να κουλούριασμα και το πάγωμα από το κρύο».
Πόσο συχνά νιώθουμε αντιφατικά συναισθήματα για κάποιον ή κάτι? Ο μύθος του Σόπενχαουερ, παραφρασμένος στο βιβλίο της D. Leupnitz, περιγράφει το θέμα της αμφιθυμίας ανάμεσα στην αγάπη και το μίσος, την απόσταση και την εγγύτητα που μπορεί να νιώθουμε για τον ίδιο άνθρωπο. Όλες οι σχέσεις απαιτούν να μπορούμε να χωράμε αντιφατικά  συναισθήματα. Η ποιήτρια Molly Peacok είπε πως «πρέπει να υπάρχει χώρος στην αγάπη για το μίσος». Ο παραπάνω μύθος παραπέμπει και στο θέμα των ορίων. Διαπραγματευόμαστε τα όρια με τον εαυτό μας και τους άλλους προσπαθώντας να  βρούμε μια ισορροπία ανάμεσα στο ιδιωτικό και στο συλλογικό, στο νοιάξιμο για τον εαυτό μας και για τους άλλους. Τα αγκάθια είναι χρήσιμα όταν μας προστατεύουν αλλά δεν μας απομονώνουν. Όταν κάνουν τις σχέσεις λιγότερο απειλητικές αλλά δεν τις στερούν από πλούσια συναισθήματα.



Πηγή: Leupnitz, D.A. (2002) Schopenhaouer’s Porcupines: Intimacy and its Dilemmas. New York: Basic Books

Τετάρτη, 6 Νοεμβρίου 2013

Έρευνα: Αγκαλιαστείτε, κάνει καλό στην υγεία!

Σύμφωνα με πρόσφατη μελέτη, μία ή δύο αγκαλιές καθημερινά μπορούν να μας προστατέψουν από καρδιολογικά προβλήματα, να διώξουν το στρες, αλλά και την κούραση της ημέρας...

Δημοσίευση 01/11/13 05:05 μμ
Οι λύσεις για μερικά από τα προβλήματα που αντιμετωπίζουμε μπορεί να είναι τελικά πολύ απλές, σχεδόν προφανείς. Μία από αυτές είναι εκείνη της αγκαλιάς, η οποία φαίνεται να διαθέτει θεραπευτικές ιδιότητες. Σύμφωνα με ερευνητές από το Πανεπιστήμιο του Λίνκοπινγκ της Σουηδίας, αυτή η κίνηση μπορεί να είναι πολύ ευεργετική, τόσο για τη σωματική όσο και για την ψυχική μας υγεία.

Μάλιστα, όπως οι ίδιοι υποστηρίζουν, αρκούν μόλις 10'' στην αγκαλιά ενός αγαπημένου μας προσώπου, μία με δύο φορές καθημερινά, για να τονωθεί το ανοσοποιητικό μας σύστημα, να περιοριστεί το άγχος, να φύγει μακριά η κούραση λόγω των αυξημένων απαιτήσεων και των γρήγορων ρυθμών της σύγχρονης ζωής, ακόμη και να απαλυνθεί το αίσθημα της κατάθλιψης. Σε αυτό το σύντομο χρονικό διάστημα, μειώνεται η αρτηριακή πίεση, αυξάνεται η έκκριση των υπεύθυνων για την ευεξία ορμονών (π.χ. οξυτοκίνη), ενώ την ίδια στιγμή υποχωρούν τα επίπεδα εκείνων που σχετίζονται με το στρες (π.χ. κορτιζόλη).
«Η θετική συναισθηματική εμπειρία της αγκαλιάς ενεργοποιεί πολλές βιοχημικές και ψυχολογικές διεργασίες» εξηγεί ο επικεφαλής ερευνητής, ψυχολόγος δρ. Γιαν ¶στρομ. Ο ίδιος και οι συνεργάτες του ανέλυσαν τα πορίσματα αρκετών μελετών προκειμένου να αξιολογήσουν τις επιδράσεις του τρυφερού αγγίγματος στην ψυχή και το σώμα μας. Κατάφεραν, λοιπόν, να συσχετίσουν τα αυξημένα επίπεδα οξυτοκίνης με την αγκαλιά.

Οι ειδικοί ξεκίνησαν από την παρακάτω παρατήρηση: στο δέρμα μας υπάρχει ένα δίκτυο από μικροσκοπικά -σε σχήμα αυγού- κέντρα πίεσης, τα λεγόμενα σωματίδια Panician, τα οποία ενώνονται με τον εγκέφαλο μέσω του πνευμονογαστρικού νεύρου. Το τελευταίο, που βρίσκεται στον εγκέφαλο, συνδέεται με διάφορα όργανα, ανάμεσα στα οποία και η καρδιά, αλλά και οι υποδοχείς οξυτοκίνης.

Οι ίδιοι κατέληξαν ότι η αγκαλιά ενεργοποιεί τα Panician, αυτά διεγείρουν το πνευμονογαστρικό νεύρο και αυτό με τη σειρά του συμβάλλει στην παραγωγή της οξυτοκίνης. Τέλος η ορμόνη ενεργοποιεί μια σειρά από βιοχημικές αντιδράσεις, ωφέλιμες για την υγεία. Και όλα αυτά, μόλις σε 10''!
Πηγή: http://www.elle.gr

Σάββατο, 24 Αυγούστου 2013

ΚΛΙΚ ΣΤΟ ΧΡΟΝΟ



Πολλές φορές έχω σκεφτεί  τη στενή σχέση του χρόνου με τη φωτογραφία, πώς το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον γίνονται ένα στη φωτογραφία, αποτυπώνονται σε ένα χαρτί (ή στις μέρες μας, στην οθόνη του υπολογιστή αφού οι περισσότερες είναι  ψηφιακές) και μένουν ως ορατές υποκειμενικές πραγματικότητες για πάντα. Σα να προσπαθούμε να παγώσουμε τον χρόνο, να ενώσουμε τις διαφορετικές στιγμές του σε ένα οπτικό αποτύπωμα. Ίσως και να τον ξορκίσουμε μαζί με ό,τι δυσάρεστο κουβαλάει.  Ψάχνοντας στο διαδίκτυο βρήκα ένα ωραίο άρθρο που περιγράφει πώς ορίζεται αυτή η σχέση. Σας παραθέτω κάποια αποσπάσματα:
«…Η Φωτογραφία γεννήθηκε επειδή υπάρχει ο χρόνος. Γι αυτό άλλωστε κάθε προσπάθεια που κάνουν πολλοί φωτογράφοι να της τον αφαιρέσουν, δεν αποφέρει παρά ένα πιο εξασθενημένο αποτέλεσμα. Ο χρόνος είναι η ραχοκοκαλιά της φωτογραφίας…»
«…Η αντιμετώπιση από τον θεατή μιας φωτογραφίας συνεπάγεται τον ερεθισμό τού χρόνου μέσα στον δικό του χώρο των αναμνήσεων, ή των μελλοντικών του προβολών. Συμβαίνει κάτι σαν αυτό που περιγράφει ο μεγαλύτερος μελετητής τού χρόνου, ο Μαρσέλ Προυστ, όταν το κουδούνισμα τού κουταλιού σε ένα φλιτζάνι τσαγιού τον πάει πίσω πολλά πολλά  χρόνια στα παιδικά του καλοκαίρια στο Μπαλμπέκ. Ο θεατής της φωτογραφίας ξέρει (κι αυτό είναι το σημαντικό) ότι αυτό που κοιτάει έγινε, υπήρξε, κάπου, κάποτε. Αυτή η αίσθηση της δια βίου επανεμβάπτισης στο ίδιο σημείο τού χρόνου είναι και η αιτία τού φόβου που προκαλεί η φωτογραφία σε πολλούς ανθρώπους, και όχι μόνον πρωτόγονους. Η διατήρηση μιας χρονικής στιγμής παραπέμπει εμμέσως στη μόνη σταθερή και αναλλοίωτη στιγμή της ζωής που είναι αυτή τού θανάτου…»
«…Η φωτογραφία δεν μιλάει για την κίνηση, αλλά για την ακινησία. Ο χρόνος εκφράζεται μαγικός και απειλητικός έξω από την συνεχή ροή του. Το γεγονός ότι για πολλούς φωτογράφους η μετά τη λήψη τροποποίηση τού κάδρου (cropping) αποτελεί ενέργεια προς αποφυγήν δεν έχει να κάνει με μεταφυσικές αλήθειες, αλλά με την συνείδηση ότι ακόμα και η σύνθεση, και η φόρμα, υποβάλλεται στον χρόνο…»
«…Όσο λοιπόν αναρωτιέται ο φωτογράφος για τη φύση και την μοναδικότητα της φωτογραφίας, τόσο θα συνειδητοποιεί ότι ο Χρόνος είναι η αναπόφευκτη απάντηση…»
Αν μια φωτογραφία ζει, έχει ολόκληρη δική της δράση συνυφασμένη με την ζωή του θεατή, όπως ένα φλουρί, ένα κρύσταλλο, ή ένα γάντι όπως λέει ο Εμπερίκος, τότε μπορούμε να καταλάβουμε τη συναισθηματική σχέση που έχουμε με τις φωτογραφίες. Ίσως μέσα από τις αναμνήσεις που αναπόφευκτα μας ξυπνάνε οι φωτογραφίες  να ξαναφτιάχνουμε ένα μέρος της ιστορίας μας, ενώνοντας το παρελθόν με το παρόν κα το μέλλον.


Πηγή: http://photocircle.gr/content/view/235/87/lang,en/
 
;